ญี่ปุ่น มีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ 55  โรง อินเดีย 16 โรง เกาหลีใต้ 20 โรง รัสเซีย 31 โรง จีน 10 โรง ปากีสถาน 2 โรง และประเทศอื่นๆ ทั่วโลกอยู่ระหว่างการสร้างอีก 26 โรง

 

ประเทศยูเครนมี 15 โรง หนึ่งในนี้คือโรงไฟฟ้าเชอร์โนบิล (Chernobyl 4) ที่กำมันตรังสีรั่วไหลในปี พ.ศ.2529 เป็นโรงไฟฟ้าที่ไม่มีอาคารคลุมเตาปฏิกรณ์ อุบัติเหตุเกิดจากความเลินเล่อของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงาน และได้สั่นคลอนความน่าเชื่อถือของระบบความปลอดภัยของพลังงานนิวเคลียร์ไปทั่วโลก แต่ยูเครนก็ผลิตไฟฟ้าจากพลังงานนิวเคลียร์เพิ่มขึ้นตลอดมา

 

     ปัจจุบันประเทศไทยผลิตไฟฟ้าจากพลังงานเชื้อเพลิงน้ำมัน ก๊าซ ถ่านหิน เป็นส่วนใหญ่รวมกัน 96 % อีก 4 % ได้จากพลังงานน้ำ (เขื่อน) ซึ่งเขื่อนให้เสถียรการผลิตต่ำสุด และใช้พื้นที่มากสูงสุด หากรวมราคาที่ดินที่ถูกน้ำท่วมเป็นแสนไร่ ต้นไม้ ชีวิตสัตว์ป่า ถือเป็นต้นทุนการผลิตที่สูงที่สุด บางเขื่อนน้ำท่วมป่าแสนกว่าไร่ ผลิตไฟได้แค่ร้อยกว่าเมกะวัตต์เท่านั้นแถมยังเอาแน่เอานอนไม่ได้

 

     ตั้งแต่จีนปิดแม่น้ำโขงด้วยเขื่อนขนาดใหญ่ที่มณฑลยูนานตั้งแต่นั้นมาเป็นเหตุให้ในฤดูแล้งของทุกปีท้ายเขื่อนแม่น้ำโขงขอดแห้ง ปีนี้ก็เช่นกันน้ำแห้งผากตั้งโต๊ะขายส้มตำกันกลางแม่น้ำโขงที่หนองคาย
 

     โรงไฟฟ้านิวเคลียร์จึงจะเป็นพลังงานทางเลือกหนึ่งที่มีศักยภาพสูงผลิตไฟฟ้าได้ตลอดเวลา ต่างจากพลังงานอื่น ปัจจุบันสามารถผลิตได้ถึงโรงละเกือบ 3,000 เมกะวัตต์ แต่สำหรับประเทศไทยของเรา คนไทยส่วนหนึ่งอาจขาดความเชื่อมั่นต่อบุคลากร ต่อการประมูลงานโรงผลิต ยิ่งข่าวสนามบินสุวรรณภูมิร้าวทรุดแต่เดือนแรกที่เริ่มใช้งาน ทำให้ความไม่เชื่อมั่นต่อโครงการใหญ่ถดถอยลง ยิ่งโครงการที่เกี่ยวกับความมั่นคงปลอดภัยยิ่งต้องพินิจอย่างหนัก ความไม่เชื่อมั่นเรื่องคุณธรรมมีสูงกว่าการไม่เชื่อมั่นต่อเทคโนโลยีสมัยใหม่.