"อาทิตย์นี้พวกเราไปน้ำตกกรุงชังกันดีไหม.......หรือว่าไง?”

เออดีเหมือนกันเพราะที่อื่นๆพวกเราไปซ้ำๆกันหลายครั้งแล้ว ที่นี่ยังไม่เคยไป” โหวต ยกมือกันแล้วได้เสียงข้างมาก สรุปว่าไปน้ำตกกรุงชังกันและแล้วพวกเรากลุ่มนักปั่นจักรยานรวมตัวกันได้ทั้งหมด 25 คัน

พวกเราเริ่มเส้นสตาร์ทเส้นกันที่หน้าโรงพยาบาลจังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งใจวางแผนกันไปตามเส้นทางสายสุราษฎร์ธานี-อ.บ้านาสาร พอถึง กม.ที่ 15 ตรงสามแยกเข้าซอย10  จะเป็นเส้นทางไปบ้านป่าร่อน อ.กาญจนดิษฐ์อีก 15 กิโลเมตรและเลี้ยวเข้าไปทางน้ำตกกรุงชังอีก 7 กิโลเมตร 

แต่....ขณะที่ปั่นจักรยานมาถึงหน้าโรงเรียนบ้านบางใหญ่เท่านั้น เพื่อนคนหนึ่งซึ่งนำอยู่ในขบวนคันหน้าๆตะโกนมาทางขบวนข้างหลังว่า “ไปทางลัดผ่านสวนยาวพารามีร่มเงาร่มรื่นดีกว่า”  โดยที่ยังไม่ได้รับคำตอบรับจากใครๆ สอง สามคันแรกก็เลี้ยวเข้าทางถนนริมโรงเรียนบ้านบางใหญ่ ทำให้ทั้งขบวนขับเคลื่อนเลี้ยวเข้าทางนั้นตามๆกันจนหมดทั้งขบวน! 

ทางลัดที่เพื่อนคนนั้นนำมานี้ออกจากถนนเล็กออกถนนใหญ่  แล้วเข้าถนนเล็กออกถนนใหญ่สลับกันทั้งถนนลาดยางมะตอยและถนนลูกรัง จนออกหมู่บ้านกงตาก ทุ่งรัง ช้างซ้าย คลองสระ ยังไม่ถึง ต.ป่าร่อน เป้าหมายที่ตั้งของน้ำตกกรุงชัง หลายคนเริ่มอ่อนล้าและรู้ตัวว่า “หลงทาง”แล้วเพราะเมื่อหลายคันไปดูเกย์วัดระยะทาง นี่มันขับขี่กันมามาเกือบ 45 กิโลเมตรแล้ว มันไกลกว่าเส้นทางเป้าหมายเดิมมากมายหลายกิโลเมตร 

หลายคนบ่น หลายคนบอกไม่เป็นไรพวกเรามาท่องเที่ยวกันไม่ได้มาแข่งขันทำเวลาทำความเร็ว เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า “ถีบกันลากยาวอย่างนี้เดี๋ยวพอเข้าเส้นทางขึ้นน้ำตกกรุงชังซึ่งเป็นทางลาดชันตลอดจะหมดแรงส่งกันนะ” 

ตอนนี้ขบวนจักรยานแตกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรงฮึดดีเยี่ยม แวะพักศาลาริมทางเพียงพักเดียวแล้วถีบต่อทิ้งขบวนกลุ่มเรี่ยวแรงน้อยกว่าตามหลังมาเป็นขบวนไม่กี่คัน 

ในที่สุดเวลาบ่ายโมงพวกเราทั้งหมดก็มาถึง สามแยกโรงเรียนวัดคีรีรอบ ซึ่งตรงนี้เป็นสามแยกทางเข้าน้ำตกกรุงชังอีก 7 กิโลเมตร พวกเราแวะพักน่องและร่วมรับประทานอาหารกันที่หน้าโรงเรียนนี้  

เริ่มเดินทางต่อหลังจากกระเพาะของพวกเราได้อาหารและน้ำซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการเดินทาง แต่บางคนก็แทบไม่แตะดื่มน้ำเลยก็มีตลอดเวลาปั่นน่องตลอดเกือบ 50 กิโลเมตรและอีก 7 กิโลเมตรข้างหน้านี้เป็นเส้นทางผ่านสวนยางพาราเช่นเดียวกันกับตลอดเส้นทางที่ผ่านๆมาแต่เส้นทางสายนี้พวกเราจะเห็นมีสวนผลไม้ต่างๆสลับกับสวนยางพารา เพราะที่นี่หลายพื้นที่หน้าดินใหม่แห่งเพิ่งได้รับการบุกเบิก (รุกป่ามาไม่นานว่างั้นเถอะ)

     พอใกล้ถึงน้ำตกอีก 2 กิโลเมตรพบพื้นที่ป่าธรรมชาติ พบแปลงที่ ปตท.ไปปลูกป่าไว้พบว่าก็ปลูกในที่ๆเป็นป่าธรรมชาติอยู่แล้ว และใกล้ๆนั้นอีกก็พบพื้นที่ป่าธรรมชาติกำลังถูกแผ้วถางถูกบุกรุกและกำลังเผาไม้ที่แห้งแล้วเพื่อเปิดหน้าดินใหม่ขยายพื้นที่การเกษตรให้กว้างออกไปในราวป่า (ไม่รู้จะปลูกกันไปทำไมในเมื่อรักษาของเดิมไม่ได้) 

ก่อนถึงน้ำตกกรุงชัง 1 กิโลเมตรจะมีถนนตอนหนึ่งลาดชันมาก ไม่มีใครปั่นทวนความชันขึ้นได้พ้นเลย มีเพียงคันเดี๋ยวที่พุ่งส่งมาแต่ไกลสามารถขับเคลื่อนผ่านไปได้ และได้รับเสียงตบมือจากเพื่อนๆกันดังก้องริมชายป่ากรุงชังแห่งนี้ เสียงตบมือนั้นดังดั่งเหมือนจะบอกสรรพสัตว์และพันธุ์พืชแห่งป่ากรุงชังที่เหลืออยู่ว่า “พวกเรามาเยี่ยมคุณและพวกเราเป็นห่วงคุณ” 

     ฝนตกพรำๆเสื้อผ้าเปียกหมด หลายคนต้องหาถุงพลาสติกมาปิดห่อกระเป๋า กล้อง สิ่งของจำเป็นเพื่อไม่ให้เปี๊ยกน้ำกัน เดี๋ยวขากลับถนนต้องลื่นแน่ทางดินเหนียวลูกรังเช่นนี้ถ้าล้มแล้วจะก็ ใครไม่ได้ใส่ผ้ากันเข่าแล้วละก็ได้แผลกันทุกคน  ใกล้ถึงน้ำตกเต็มทีแล้วรถจักรยานไม่สามารถขับได้อีกแล้วเพราะว่าเส้นทางหมดต้องเดินป่ากันอีกประมาณ 500 เมตรเท่านั้นต้องเดินผ่านโขดหิน ผ่านลำรางธารน้ำเล็กๆที่ไหลออกจากซอกเหลือบหินมากมาย เย็นชื้นมีต้นมอส เฟิร์นขึ้นเขียวตลอดทาง ไม้ใหญ่คลุมอยู่เบื้องบนตลอดทาง 

พวกเราไม่ได้ยินเสียงน้ำตกเพราะฝนตกกลบเสียงสิ้น คนที่ไม่เคยมาต่างตะลึงกับภาพของน้ำตกกรุงชังที่ผิดแผกต่างไปจากน้ำตกอื่นๆเพราะส่วนใหญ่น้ำตกที่อื่นๆ จะเผยตัวอยู่ตามหน้าผากล่างแจ้งโล่ง น้ำตกไหลรินออกมาจากหน้าผากว้าง แต่น้ำตกกรุงชังนี้อยู่ลึกเข้าไปในเหลือบช่องหินที่สองข้างเป็นหินดำชั้นๆเรียงกันซ้อนๆกันเป็นหมื่นๆก้อนเหมือนพระเจ้าสร้างไว้เอามาเรียงกันเป็นทิวแถว แปลกตาและประหลาดจากน้ำตกอื่นๆ 

น้ำตกกรุงชังสวยเหมือนสาวผิวคล้ำคมขำ...........เวลาข้าชมเจ้ามีไม่มาก อยากพักแรมนอนชมความงามของเจ้าให้ดูดดื่มและดื่มด่ำกับน้ำไสที่ไหลรินออกจากใจเจ้า.....ใกล้มืดค่ำพวกเราต้องกลับ.........ฝนยิ่งพรำใหญ่เสมือนเจ้าก็อาลัย...........เสียง กบ เขียด ร้องส่งท้ายให้โหยหา.......... พวกเรา....สัญญา........จะมาเยี่ยมเจ้าอีก......

สาวกรุงชัง นามสกุลเพชรพนมวัฒน์.....