แหวกม่านฟ้าปืนภูสู่สวรรค์  สุริยันสาดส่องลอดช่องผา

ป่ายสวรรค์ดาวดึงส์พึ่งบาทา  เดินย่ำหาเมฆาสุราลัย

ฤดูแล้งขาดฝนให้พรมชื่น  ต้นไม้ยืนรอเมฆาหลังฟ้าใส

เมฆคล้อยเคลื่อนบางเบาไม่เข้าใจ  อีกเมื่อไรพิรุณจะหนุนมา

ต่างเกื้อกูลถักถ้อยร้อยเมตตา  ร่วมนำพาสู่จุดหมายที่ปลายทาง

จะยาวไกลอย่างไรไปถึงมัน ไม่หวาดหวั่นเพราะมีเท้าไว้ก้าวเดิน..

บ้างโหนจับต้นไพรในพนา  บ้างไขว่คว้าหินผามือชาเย็น

เติมพลังความแข็งแกร่งแข่งปัญญา จึงรู้ว่าความสุขต้องทุกข์เป็น