" ทุ่งอุทก "   

 เมื่อฤดูแล้งปี 2554 ที่ผ่านมาเกิดความวิปริตขึ้นในสุราษฎร์ธานี กล่าวคือไม่ใช่ฤดูฝนแต่ฝนกลับตกหนักและบริเวณตั้งแต่ท้ายเขื่อนเชียวหลานลงมา พื้นที่ตั้งแต่ อ.บ้านตาขุน อ.คีรีรัฐนิคม อ.พุนพิน อ.เมือง จ.สุราษฎร์ธานี ต่างได้รับประสบอุทกภัยขนานใหญ่ เคหะสถานที่อยู่อาศัย ถนนหนทาง เรือกสวนไร่นาต่างได้รับความเสียหาย สะพานขนาดใหญ่พังทลาย จนผ่านมาหลายเดือนแล้วสะพานดังกล่าวยังซ่อมไม่เสร็จได้

   และแล้วไม่กี่เดือนต่อมาคือในเดือนกันยายนและตุลาคม ในปี 2554 ขณะนี้ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอิสาน ก็ประสบอุทกภัยขนานใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยเฉพาะพื้นที่ทุกท้ายเขื่อนขนาดใหญ่ล้วนน้ำท่วมขังยาวนานนับเป็นเวลาถึง 2-3 เดือน

  มีการขุดดินสร้างคลองใหม่เพื่อเชื่อมต่อแม่น้ำลำคลองบางสายซึ่งต่างลุ่มน้ำให้เชื่อมติดต่อกัน เพื่อหวังจะได้มีการคมนาคมที่สะดวกใกล้ขึ้นและเพื่อเป็นการระบายน้ำร่วมกัน

   แต่ผลเสียก็มีและเห็นได้อย่างชัดเจนในครั้งนี้ การสร้างประตูปิดคูคลองแม่น้ำมากมายและการตัดเชื่อมแม่น้ำลำคลองหลายสายให้ทะลุกันกลับกลายเป็นดาบสองคมทำให้ระดับน้ำของแม่น้ำสายที่มีมวลสูงมากไหลกระจายไปยังลำคลองอื่นๆที่เชื่อมกัน แทนที่น้ำจะท่วมเฉพาะลุ่มน้ำสายนั้นๆ กลายเป็นมวลน้ำได้กระจายข้ามลุ่มน้ำกว้างออกไปแผ่ไพศาล ต่างลุ่มน้ำที่ไม่น่าท่วมก็ได้รับอานิสงค์พลอยท่วมไปด้วย

  พื้นที่ชุ่มน้ำ พื้นที่แก้มลิงก็ถูกทับถมกลายเป็นนิคมอุตสาหกรรมบ้าง เป็นที่อยู่อาศัยบ้าง เป็นถนนบ้าง และเมื่อลำราง ลำธาร ลำห้วย คลอง แม่น้ำคับแคบลงเพราะถูกบุกรุกตลอดเวลา มวลน้ำที่เกิดจากการหมุนเวียนตามธรรมชาติ จากพื้นน้ำจากทะเลระเหยขึ้นไปกลายเป็นฝนตกตกลงมา แล้วไหลลงทะเลอีกครั้ง เป็นวัฏจักรหมุนเวียนเช่นนี้

  เมื่อสายน้ำ เมื่อมวลน้ำจะ "กลับบ้าน" กลับสู่คูคลองหนองทะเล ถูกมนุษย์เปลี่ยนเส้นทางด้วยเขื่อนตั้งแต่ป่าต้นน้ำจนถึงประตูกักน้ำมากมาย มนุษย์เบี่ยงแบนเส้นทางจากที่เคยเป็นจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ มีการสร้างประตูปิดทางน้ำมากมายจนน้ำ "หลงทาง" มวลน้ำจะไหลไปสู่ที่ต่ำกว่าก็ถูกกักไว้ไม่ให้ไป มวลน้ำหลงทาง จนกลายเป็นน้ำล้น "ท่วมทุ่ง"

"  ทุ่งอุทก" ที่มนุษย์สร้างเช่นนั้นเอง...

วิทยา ดำรงนิเวศน์